กษัตริย์ผู้ทรงไม่ติดในลาภยศ

กษัตริย์ผู้ทรงไม่ติดในลาภยศ

ณ อาณาจักรสิริวัชร อันเป็นอาณาจักรที่มั่งคั่งและงดงาม ปกครองโดยพระเจ้าวิโรจน์ชัย ผู้ทรงมีพระปรีชาสามารถและทรงเป็นที่รักของพสกนิกร

วันหนึ่ง มีนักปราชญ์ผู้หนึ่ง นามว่า 'ปัญญา' ได้เดินทางมายังอาณาจักรของพระเจ้าวิโรจน์ชัย

ปัญญาเป็นนักปราชญ์ผู้รอบรู้ และมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่ว

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงทราบถึงกิตติศัพท์ของปัญญา จึงมีรับสั่งให้นำปัญญามาเข้าเฝ้า

"ท่านปัญญา ยินดีต้อนรับสู่สิริวัชร" พระเจ้าวิโรจน์ชัยตรัสด้วยรอยยิ้ม

ปัญญาน้อมรับ

"ข้าพเจ้าเป็นเกียรติยิ่งที่ได้เข้าเฝ้า"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงสนทนากับปัญญา

"ข้าได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมานาน ข้าอยากจะขอคำปรึกษาจากท่าน"

ปัญญาขานรับ

"หากสิ่งใดที่ข้าพเจ้าสามารถช่วยเหลือได้ ยินดีเสมอพ่ะย่ะค่ะ"

ทั้งสองสนทนากันอย่างถูกคอ

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงประทับใจในความรู้และความเฉลียวฉลาดของปัญญา

"ท่านปัญญา หากท่านประสงค์สิ่งใด ขอให้บอกข้า"

ปัญญาน้อมศีรษะ

"ข้าพเจ้ามิได้ประสงค์สิ่งใดเป็นพิเศษพ่ะย่ะค่ะ"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงตรัส

"ข้าอยากจะให้ท่านเป็นที่ปรึกษาของข้า"

ปัญญาลังเล

"แต่ว่า..."

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงแย้ง

"ข้าเห็นว่า ท่านมีปัญญาญาณที่สามารถช่วยเหลืออาณาจักรของเราได้"

ปัญญากล่าว

"ฝ่าบาท ข้าพเจ้ามิได้ประสงค์ตำแหน่งใดๆ"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงตรัส

"ข้าจะยกย่องท่านให้เป็นมหาอำมาตย์"

ปัญญาส่ายหน้า

"ข้าพเจ้ามิได้ต้องการลาภยศสรรเสริญ"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงแปลกใจ

"เหตุใดเล่า?"

ปัญญากล่าว

"ข้าพเจ้ามีความสุขกับการเรียนรู้ และแบ่งปันความรู้"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงพิจารณา

"หากท่านไม่ต้องการตำแหน่งเช่นนั้น แล้วท่านต้องการสิ่งใด?"

ปัญญากล่าว

"ข้าพเจ้าเพียงต้องการพื้นที่เล็กๆ ในอาณาจักรของท่าน เพื่อตั้งเป็นสำนักเรียน"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงยิ้ม

"แน่นอน! ข้าจะให้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ"

ปัญญาได้ตั้งสำนักเรียนขึ้น และได้ถ่ายทอดความรู้ให้แก่ผู้คนมากมาย

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงประทับใจในความไม่ติดในลาภยศของปัญญา

"ท่านปัญญา ท่านเป็นแบบอย่างที่ดี"

ปัญญาน้อมรับ

"ข้าพเจ้าเพียงทำในสิ่งที่ตนเองรัก"

ในที่สุด ปัญญาก็ได้กลายเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของพระเจ้าวิโรจน์ชัย

แม้ว่าจะไม่ได้มีตำแหน่งสูงส่ง แต่เขาก็ได้ทำประโยชน์ให้แก่อาณาจักรอย่างมหาศาล

อาณาจักรสิริวัชรจึงเป็นอาณาจักรแห่งปัญญาและความเจริญรุ่งเรือง